Student Fotografie maakt reportage over Georgië
In maart 2010 reisde Senne Van der Ven naar Georgië voor zijn afstudeerproject: een fotoreportage maken over dit uitzonderlijk land.
Senne Van der Ven is student Fotografie aan onze hogeschool. Hij koos ervoor om in zijn laatste jaar voor twee maanden te reizen, andere culturen te ontdekken, te ontsnappen aan z’n dagdagelijks leven, én om fotograaf te worden.
Hij besloot om naar Georgië te gaan, een onbekend maar magisch, interessant en aantrekkelijk land. Lees een aantal fragmenten uit zijn verslag, en geniet vooral van de prachtige foto’s.
In maart 2010 reisde ik naar Georgië voor een verblijf van 2 maanden in een omgeving die me volledig onbekend was. Voor het eerst reisde ik alleen, en zonder kennis van taal, zonder contacten, route of andere plannen, enkel mezelf, rugzak en camera, trok ik gedurende 2 maanden door dit land om te leren, op zoek te gaan naar mezelf, te leren reizen, nieuwe mensen en talen te leren kennen, en fotograaf te worden. Alleen met mijn omgeving en losgerukt uit mijn vertrouwde wereld leerde ik een nieuwe cultuur en een nieuwe levensstijl kennen, ik vond de rust in mezelf waar ik naar op zoek was. Ik werd bevriend met de meest vriendelijke en gastvrije mensen die ik me kon inbeelden, ontdekte een van de mooiste en romantische landen, en vond er zo een tweede thuis.
Na een tijd rondreizen door Georgië settelde ik me in de hoofdstad. Grotendeels bij toeval woonde ik plots in een nieuw land, ik werd er deel van en voelde me thuis. Ik leerde verschillende vrienden kennen en besloot mijn persoonlijke omgeving in beeld te brengen met een oog op de nieuwe generatie in Georgië, diegenen die opgegroeid zijn net na de Sovjet-Unie, diegenen met een nieuwe kijk en met hun hart bij Europa. Ik was geïnteresseerd in jongeren van mijn leeftijd in een ander land. Door toeval en ook sterke interesse leerde ik een hoop creatieve en getalenteerde jongeren kennen. Hoewel er zeer veel werkloosheid heerst hebben deze jongeren toch werk, en een relatief zekere toekomst. Toch is het zeer moeilijk om je creatief naar buiten te brengen in dit land dat zeer conservatief en traditioneel is. Het is vaak onmogelijk vernieuwend te zijn, je gedachten te laten horen, je kan je moeilijk anders kleden of je wordt op straat neergeknuppeld door conservatieve orthodoxe jongeren, het is moeilijk nieuwe muziek te kunnen maken, en er iets mee verdienen bestaat niet. Ik wil geen verhaal weergeven over dit conflict, ik geef eerder een persoonlijke impressie weer van dit onbekend land. Ik ging opzoek naar de identiteit van het moderne Georgië en bracht verschillende creatieve jongeren in beeld, mensen die mijn ogen openden, die vriend werden.
Zo ga ik in tegen het traditionele beeld dat ik had van documentairefotografie. In documentaire heerst er vaak een conflict, een situatie, ... ik besloot om persoonlijker te gaan en zo een eigen reeks neer te zetten.
Ik reisde naar dit onbekende land als uitdaging voor mezelf, om mezelf tegen te komen. Dat doel heb ik meer dan verwacht bereikt. Op fotografisch vlak voel ik dat ik enorm ben vooruit gegaan. Door elke dag te fotograferen en te zoeken is mijn visie sterk veranderd, in positieve zin. Ik ontmoette verschillende fotografen uit verschillende landen, zoals de getalenteerde Daro Sulakauri, alsook Magnumfotografen Paolo Pellegrin en Pinkhassov. Ik zou mezelf nog niet meteen als fotograaf beschouwen maar ben een hele stap dichter gekomen. Ik zie dit eindwerk als een begin van iets groter. Ik zal teruggaan en een nieuwe reeks maken. Het land heeft ongelofelijk veel verhalen te vertellen, en ik zou graag teruggaan met deze keer een duidelijk beeld in mijn hoofd om me er vanaf het begin op te kunnen focussen.
Ik gebruikte mijn Canon Eos 5D mkII met standaardobjectief 50mm f 1.4. Ik koos voor een vaste lens om een mooier geheel te vormen tussen mijn beelden, maar voornamelijk om dichter bij de mensen te komen. Ik hou niet van zoomobjectieven waar je aan de lens gaat draaien om iets in beeld te krijgen. Als fotograaf moet je jezelf bewegen. Ik probeerde mijn beelden meestal met een open diafragma te maken om meer te focussen op het onderwerp. Ik maakte gebruik van het aanwezige licht. Ik had een rugzak mee met verschillende lenzen en flits, ... Maar vanaf de eerste dag liet ik hem thuis en ging sindsdien telkens op stap met camera rond de schouder, als een verlengstuk van je lichaam. De kleine lens maakt dat de camera compact is en dat was juist perfect.
